اوقاتِ بی وقت

شهر

سال‌هاست

خودش را نمی‌شنود.

آدم‌ها

با جیب‌های خالی

از کنار زخم‌ها رد می‌شوند.

امید

هر روز

کمی بیشتر

به شوخی شبیه می‌شود.

عادت پرچمی‌ست

که باد دیگر نمی‌بیندش.

و ما

از تاریکی نمی‌ترسیم؛

از خو گرفتن می‌ترسیم.

حقیقت

گاهی آرام می‌میرد

بی‌آن‌که کسی بفهمد.

گاهی

جهان از درون می‌ریزد

بی‌آن‌که سقفی فرو بریزد.

«اوقات»