اوقاتِ بی وقت

رنج و زیبایی ما را بیدار می‌کنند؛

 آگاهی می‌آورند؛

 ظرفیت‌های پنهانمان را شکوفا می‌کنند؛ و جهان را با وضوح تازه نشانمان می‌دهند.

رنج ما را بیدار می‌کند و زیبایی یادمان می‌آورد که چرا بیدار شدیم. این بیداری باعث آگاهی می شود. از برخورد این دو با هم جرقه آگاهی روشن می شود.

تجربهٔ زیستن در آن رنج و زیبایی است.

رنج و زیبایی باعث آگاهی می شود.

آگاهی باعث شکوفایی ظرفیت‌های وجود در ما می شود.

شکوفایی باعث فهم و روشن‌بینی در ما می شود.

فهم باعث کشف حقیقتِ خودمان می‌شود.

و کشف حقیقت خودمان باعث کشف حقیقت جهان می شود.

کشف حقیقت جهان باعث اتصال ما به بزرگترین حقیقت می‌شود.

آن حقیقت چیست ؟