اوقاتِ بی وقت

می‌گذرد؛

اما نه بی‌اثر.

چیزی از تو می‌گیرد، چیزی به تو می‌دهد، و تو را آرام‌آرام شبیه کسی می‌کند که بلد است دوام بیاورد.

تو می‌مانی؛

نه چون مجبور بوده‌ای، چون هر بار که افتاده‌ای، یک جایی در درونت گفته «بلند شو، هنوز تمام نشده».

این صدا کوچک است، اما انسانی‌ترین بخشِ توست. و روشن‌تر می‌شوی؛ نه مثل چراغ، مثل آدمی که فهمیده تاریکی دشمنش نیست، فقط جایی‌ست برای نفس کشیدن!

 تا دوباره بتواند نور را حمل کند!