اوقاتِ بی وقت

ما، در اشتباهی بزرگ، زندگی را همچون یک «سنگ» می‌پنداریم؛ صلب، ماندگار و تغییرناپذیر. اما حقیقت، نه در سنگ، که در «جریان» است. زندگی، نه یک «وضعیت»، بلکه یک «فرآیند» است؛ درست مانند شعلهٔ شمعی که در تاریکی می‌سوزد؛ شعله‌ای که برای بودنش، باید مدام از خود بگذرَد، مدام بسوزد و مدام تغییر کند. اگر شعله از تغییر بازایستد، دیگر شعله نیست، بلکه خاکستری سرد است.

نگاه کنید به اتفاقاتِ کوچک و پیش‌پاافتاده‌ای که روزانه از کنارشان می‌گذریم:

آن فنجانِ قهوه‌ای که صبح از آن می‌نوشید، با هر جرعه، دمای خود را از دست می‌دهد و با هر ثانیه، شیمیِ آن تغییر می‌کند؛ همان قهوه‌ای که در لحظهٔ اول، تجربه‌ای بود و در لحظهٔ آخر، خاطره‌ای از آن. یا نگاه کنید به پوسته‌ی یک میوه که در میانهٔ فصل، از سبزیِ ترد به رنگِ سرخِ رسیده بدل می‌شود؛ این تغییر، نه یک مرگ است، بلکه اوجِ حیات است. حتی چهره‌ی خودتان در آینه‌ی صبحگاه، با هر خطِ کوچکی که از خنده یا اندوه بر آن نقش می‌بندد، در حالِ بازنویسیِ خود است.

ما اغلب از تغییر می‌هراسیم. از اینکه جایگاهمان عوض شود، از اینکه احساساتمان دگرگون گردد، از اینکه آنچه امروز «هستیم»، فردا «نباشد». اما این ترس، از درکِ این حقیقت نشأت می‌گیرد که ما «موجود» هستیم، در حالی که باید «شدن» را بیاموزیم.

زندگی، برخلاف تصور ما، یک تابلوی نقاشیِ تمام شده نیست که تنها باید به تماشای آن بنشینیم؛ زندگی، یک «پالتِ رنگ» است که هر لحظه، قلم‌مو در حالِ ترکیبِ رنگ‌های تازه است. هر پایان، تنها شکلی از آغازِ دوباره است؛ درست مثلِ زمستانی که برای تسلیم شدن به برف، باید از پاییز عبور کند.

پس، اگر امروز احساس می‌کنید در میانِ گردابِ تغییراتِ زندگی هستید، نگران نباشید. شما در حالِ غرق شدن نیستید؛ شما در حالِ «جریان یافتن» هستید. یاد بگیرید که با رودخانه هم‌مسیر شوید، نه با سدی که می‌خواهد جریان را متوقف کند. چرا که تنها در حرکت است که معناست، و تنها در تغییر است که حیات، معنای خود را بازمی‌یابد.

بگذارید تغییر، نه یک دشمن، که تنها رقصِ باشکوهِ هستی در برابرِ چشمانِ شما باشد.