اوقاتِ بی وقت

برخی کلمات تنها حروف نیستند؛ آن‌ها سنگینیِ یک تاریخ و تلاطم یک احساس‌اند. 

«کامی‌کازه»؛ واژه‌ای که در ابتدا از دلِ اساطیر و شکوهِ باد برآمده بود، اما در تاریک‌ترین روزهای جنگ، به معنای «سقوطِ آگاهانه» درآمد. مفهومی که در آن، فرد نه برای بقا، بلکه برای رسیدن به یک نقطه نهایی، تمامِ هستی خود را به جریانِ باد می‌سپارد تا خود را به هدف بفشارد.

اگر نگاهی به زندگی‌های ما بیندازیم، می‌بینیم که همه‌ی ما در مسیرِ زیستن، نوعی «کامی‌کازه» هستیم. گاهی در عشق، در یک تصمیمِ بزرگ، یا در پیِ یک آرمانِ انسانی، چنان با تمام وجود به جلو می‌تازیم که گویی دیگر بازگشتی در کار نیست.

 ما بارها در زندگی، خودمان را در آتشی می‌افکنیم که می‌دانیم ممکن است ما را بسوزاند، اما باور داریم که این سوختن، تنها راهِ رسیدن به حقیقتی است که در جستجوی آن هستیم. زندگی، گاه از مسیرِ حفظِ خویشتن، به مسیرِ «فدا شدن برای معنا» تغییر جهت می‌دهد؛ همان‌جایی که سقوط، دیگر به معنای شکست نیست، بلکه به معنای رسیدن به مقصد با تمامِ وجود است.

اما این مفهوم، فراتر از استعاره‌های فلسفی، در واقعیتِ تلخ و صریحِ روزگار ما نیز تجلی یافته است.