اوقاتِ بی وقت

فضای مجازی، شبیه شهری‌ست که دیوار ندارد؛ هرکس می‌تواند از هر سو وارد شود و حرفی که می‌زند، مثل فشنگی بی‌صدا در هوا رها شود و در سینه‌ی کسی که حتی نمی‌شناسد، فرود بیاید.

اما ماجرا فقط این نیست. این فضا، میدان تیر نیست؛ آینه‌ای‌ست که اسلحه را از دست انسان می‌گیرد و به دست کلمات می‌دهد.

گاهی یک جمله،

از پشت صفحه‌ای سرد،

می‌تواند گرم‌ترین نقطه‌ی قلب کسی را نشانه بگیرد؛

نه برای کشتن،

برای لرزاندن،

برای شکستن،

برای ساختن.

در این جهانِ بی‌مرز،

حروف، سربازانی‌اند که فرمان نمی‌گیرند؛

هرکدام با خلق‌وخوی خود شلیک می‌کنند.

یکی با مهربانی،

یکی با خشم،

یکی با نادانی.

و ما، بی‌آنکه بفهمیم،

در هر لحظه خشابی از معنا را در دست گرفته‌ایم.

فضای مجازی خطرناک نیست؛

خطر، انگشتی‌ست که ماشه‌ی یک جمله را بی‌فکر می‌کشد.  

و نجات، در همان لحظه‌ای‌ست که می‌فهمیم

می‌شود به‌جای نشانه رفتن قلب‌ها،

به سمتشان نور پرتاب کرد.

گاهی یک جمله،

به‌جای گلوله،

می‌تواند پنجره‌ای باشد

که رو به آسمان باز می‌شود.