اوقاتِ بی وقت

در میانِ غبارِ شب‌هایِ طولانی،

جایی که زمان، گویی در ایستگاهِ سکون است!

تنِ خسته،

 زیرِ بارِ سنگینِ خستگی،

در جست‌وجویِ پناهگاهی می‌گردد...

و امید، نه یک رویا !

بلکه همان شکوفه‌یِ رهایی است،

که از میانِ غبارِ این شب ها،

رو به آسمان عروج می کند!