اوقاتِ بی وقت

بسیاری از ما در جستجویِ راهی برای رسیدن به آرامش، به دنبال «نقشه‌های آماده» می‌گردیم.

نقشه‌هایی که با کلماتِ پیچیده، ادعایِ علمی بودن دارند و وعده می‌دهند که اگر گام‌به‌گام حرکت کنی، به مقصد می‌رسی.

اما حقیقت، هرگز در قالبِ یک فرمول یا یک «حلقه» نمی‌گنجد.

معنویت، یعنی از دست دادنِ امنیتِ نقشه‌ها و جرئتِ قدم گذاشتن در ناشناخته‌ها.

بگرد دنبالِ تجربه، نه دنبالِ دستورالعمل.

بگرد دنبالِ پرسش، نه دنبالِ پاسخ‌های آماده.

حقیقت، مسیر است؛ نه مقصدِ از پیش تعیین شده.

مراقبِ آن‌هایی باش که «رازِ هستی» را در چند اصطلاحِ دهان‌پرکن خلاصه می‌کنند.

آن‌هایی که با استفاده از نامِ علم، به فکر کردنِ تو پایان می‌دهند.

وقتی معنویت تبدیل به یک «دستورالعمل فنی» می‌شود، دیگر معنویت نیست؛ یک الگوریتم است.

و الگوریتم‌ها، جایِ روح را نمی‌گیرند؛ فقط جایِ ماشین‌ها را پر می‌کنند.

«حقیقت نباید تو را در گروه‌های خاص یا مدل‌های فکریِ بسته زندانی کند؛ بلکه باید به تو این قدرت را بدهد که با فکر کردن، پرسیدن و نگاه کردن به جهان با چشم‌های خودت، معنای زندگی را پیدا کنی. اگر یک جریان، «فکر کردن» را به عنوان ضعف یا نقصِ ایمان یا آگاهی معرفی می‌کند، یعنی همان جریان، جایِ رشد و حقیقت را ندارد.»