۱۱ مه؛ از من و از تو، و از معنایِ بودن
· 21 اردیبهشت · خواندن 1 دقیقه همیشه فکر میکردم بزرگترین دستاوردِ انسان، رسیدن به مقاصدِ بزرگ است؛ اما امروز میفهمم که بزرگترین دستاورد، همان "عشق" است. همان تپشی که در لحظاتِ تنهایی، به ما یادآوری میکند که ما زندهایم. عشق، تنها چیزی است که میتواند در میانِ این همه هیاهو، سکوتی آرام و زیبا در دلِ ما بسازد.
امسال، آرزوی من دیگر نه رسیدن به جادههای دور، که رسیدن به همان "احساسِ صمیمیت" است. میخواهم یاد بگیرم چطور با تمامِ وجود، زندگی را لمس کنم، چطور با نگاهی عاشقانه به تماشایِ طلوع و غروب آفتاب بنشینم...
زندگی بدونِ عشق، فقط گذرِ زمان است.
امروز، در روزِ تولدم، به جایِ آرزوهایِ بزرگ، به دنبال "احساساتِ کوچک" خواهم بود.
میخواهم هر روز، دلیلی برایِ لبخند زدن پیدا کنم، دلیلی برایِ دوست داشتنِ خود و دلیلی برایِ عاشقی با جهان هستی.
امسال، میخواهم بیشتر "حس" کنم و کمتر "فکر" کنم. میخواهم اجازه دهم عشق، تمامِ صفحاتِ سالِ جدیدم را پر کند. ✨❤️»
---
"آب و عطش"
«من،
مانندِ خشکیِ طولانیِ یک سال،
در انتظارِ تو بودم؛
تا عشق،
مانندِ اولین بارانِ مه،
بر پهنهیِ روحم بنشیند
و مرا، دوباره، سبز کند.»
«اوقات»