اوقاتِ بی وقت

خلاصه: تمدنِ پنگوئن‌ها به اوجِ تکنولوژیک خود می‌رسد. اما این پیشرفت، منجر به ساختِ سلاح‌هایِ ویرانگر می‌شود. جنگ‌هایِ عظیم و در نهایت، فروپاشیِ جزیره در اثرِ بمب‌ها و پیشرفتِ مهارنشدنیِ ابزارِ مرگ، پایانِ این دوره است.

نکات تحلیلی:

«در بخش‌هایِ پایانی، لحنِ کتاب از طنز به تراژدیِ محض تغییر می‌کند. فرانس با نگاهی پیشگویانه، نشان می‌دهد که چگونه تمدن، در نهایت خود را در تله‌یِ ساخته‌یِ خویش گرفتار می‌کند. پیشرفتِ تکنولوژیک، بدونِ پیشرفتِ اخلاقی، تنها به معنایِ "بهینه‌سازیِ نابودی" است. وقتی می‌بینیم که پنگوئن‌ها با همان ابزارهایِ تمدنی که به آن می‌بالیدند، خود را نابود می‌کنند، در واقع فرانس دارد از سقوطِ بشریت در قرنِ بیستم و بیست‌ویکم حرف می‌زند.»