اوقاتِ بی وقت

قهوهٔ تلخ، چایِ بی‌قند و سیگارِ تلخ سه طعم نیستند؛ سه شکل از یک حقیقت‌اند.

هر سه، تجربه‌ای از جهانِ بی‌پیرایه‌اند؛ جهانی که در آن شیرینی، وظیفهٔ پنهان‌کردنِ واقعیت را ندارد و تلخی، نه دشمنِ انسان، بلکه راهی برای رسیدن به معناست.

قهوهٔ تلخ بیداریِ بی‌دروغ است؛ جرعه‌ای که آدمی را از خوابِ شیرینی‌های ساختگی بیرون می‌کشد و یادش می‌دهد که حقیقت همیشه با طعمِ سخت آغاز می‌شود.

چایِ بی‌قند، پذیرشِ آرامِ جهان است؛ لحظه‌ای که انسان تصمیم می‌گیرد طعمِ واقعی را بچشد، حتی اگر زبانش را بسوزاند.

و سیگارِ تلخ، احتراقِ معناست؛ آتشی کوچک که به آدم یادآوری می‌کند هر چیزی که ارزش دارد، باید کمی بسوزد تا روشن شود.

در این میان، غم همان تلخیِ شادی‌آور است؛ شادی‌ای که هنوز شکل نگرفته، شادی‌ای که خام است و باید از آتشِ تجربه عبور کند تا به معنا برسد.

غم، ضدّ شادی نیست؛ غم، شادیِ عمیق‌تری‌ست که لباسِ تلخی پوشیده تا انسان را وادار کند به دیدن، به فهمیدن، به اندیشیدن.

غم، شادیِ فلسفی‌ست؛ شادی‌ای که عجله ندارد، شادی‌ای که می‌خواهد انسان را از سطح به عمق ببرد. و من وقتی از غم می‌نویسم، دلیلش این نیست که غمگینم؛ دلیلش این است که غم، ابزارِ رسیدن به معناست. 

نوشتنِ غم، نوشتنِ تاریکی نیست؛ نوشتنِ راهی‌ست که از تلخی می‌گذرد تا به روشنایی برسد. من غم را نمی‌نویسم تا در آن بمانم؛ غم را می‌نویسم تا از آن عبور کنم و چیزی را ببینم که پشتِ تلخی پنهان شده است.

همان‌طور که قهوهٔ تلخ آدم را بیدار می‌کند، چایِ بی‌قند آدم را آرام می‌کند و سیگارِ تلخ لحظه را روشن می‌کند، غم هم انسان را به معنا می‌رساند؛ نه با شکستن، بلکه با گشودن.

+ من شدیداً هم در زندگی ام امید دارم و هم شادی و هم احساس معنا را در زندگی ام حس میکنم. خوانندگان عزیز اگر متن غمگینی از من خواندند دلیل بر افسردگی و غمگینی من نیست.

😉