اوقاتِ بی وقت

لحظه‌های زندگی مثل برگ‌های نازکی‌اند که اگر هُرمِ تندی از خشم و عصبانیت بگذرد، پاره می‌شوند و دیگر هیچ‌وقت به شکل اول برنمی‌گردند. ما انسان‌ها کنار هم بودن‌مان، همین نفس کشیدن در یک جهان مشترک، همین عبور آرام از روزهایی که شاید دوباره تکرار نشوند، بزرگ‌ترین سرمایه‌ای‌ست که اغلب فراموشش می‌کنیم.

زندگی همیشه با صدای بلند هشدار نمی‌دهد؛ گاهی فقط یک نگاه، یک لبخند، یک حضور کوتاه، تمام معنای بودن را در خودش حمل می‌کند. اما ما، در هیاهوی خشم‌ها و دل‌گرفتگی‌ها، در قضاوت‌های عجولانه و کلمات تند، این معنا را گم می‌کنیم؛ انگار یادمان می‌رود که هر انسانی روبه‌روی ما، یک جهان کوچک است با زخم‌ها، امیدها، ترس‌ها و رؤیاهای خودش.

خشم، نفرت، عصبانیت… این‌ها مثل سایه‌های سنگین‌اند؛ اگر اجازه بدهیم روی دل‌مان بیفتند، نورِ لحظه‌ها را می‌گیرند. اما کافی‌ست یک‌بار، فقط یک‌بار، تصمیم بگیریم که سبک‌تر زندگی کنیم؛ که به جای واکنش، مکث کنیم؛ به جای قضاوت، بفهمیم؛ به جای تندی، مهربانی را انتخاب کنیم. آن‌وقت می‌بینیم که جهان چطور آرام‌تر می‌شود، آدم‌ها چطور نزدیک‌تر، و زندگی چطور قابل‌تحمل‌تر.

گاهی لازم است یادمان بیاید که زنده بودن خودش یک معجزه است؛ اینکه هنوز فرصت داریم کسی را در آغوش بگیریم، کسی را ببخشیم، کسی را بفهمیم، یا حتی فقط در کنار کسی سکوت کنیم. این فرصت‌ها همیشه در دسترس نیستند؛ آدم‌ها می‌روند، روزها می‌گذرند، و آنچه می‌ماند فقط حسرتِ لحظه‌هایی‌ست که می‌توانستند زیباتر باشند.

پس بیاییم خشم را کم کنیم، نفرت را کنار بگذاریم، و اجازه بدهیم قلب‌مان دوباره یاد بگیرد که نرم باشد. زندگی کوتاه‌تر از آن است که با سایه‌ها بگذرد؛ ما برای نور ساخته شده‌ایم، برای کنار هم بودن، برای ساختن لحظه‌هایی که ارزش به خاطر سپردن دارند.

گاهی؛

نگاهی؛

مکثی، کافی‌ست !

تا جهان از چنگ خشم رها شود؛

و آدم‌ها دوباره انسان شوند.

«اوقات»