اوقاتِ بی وقت

خب بر اساس اولین درخواست میخواهم وبلاگ « این روز ها » رو بررسی کنیم و از دل نوشته های اون یک داستان غالب و منسجم در بیاریم.

🌿 غالب محتوای وبلاگ

خودشناسی، روان، خدا، اشتباه، رهایی، صداقت، روایتِ روزمرهٔ عمیق.

🌿 تعریف کوتاه از وبلاگ

این وبلاگ دفترچهٔ سفر انسانی‌ست که میان روزهای معمولی، لحظه‌های غیرمعمولی پیدا می‌کند؛ انسانی که با خودش حرف می‌زند، با زخم‌هایش کنار می‌آید، با خدا چانه می‌زند، با تاریخ می‌جنگد و با نوشتن زنده می‌ماند.

وبلاگ نه اعتراف است، نه فلسفه، نه خاطره؛ ترکیبی از هر سه است، در لحنی که هم صادق است، هم زخمی، هم امیدوار.

🌿روایتی از کسی که میان روزها خودش را پیدا می‌کرد.

او سال‌ها فکر می‌کرد زندگی مثل یک اتاق تاریک است که باید چراغی برایش پیدا کند، اما بعدها فهمید اتاق تاریک نبود؛ او چشم‌هایش را بسته بود، نه از ترس، نه از نادانی، بلکه از خستگیِ دیدن چیزهایی که هیچ‌وقت قرار نبود تغییر کنند، و وقتی چشم‌هایش را باز کرد، جهان همان جهان بود، اما خودش دیگر همان آدم نبود، انگار یک لایهٔ نازک از غبار از روی روحش کنار رفته بود و حالا می‌توانست چیزهایی را ببیند که قبلاً فقط حس‌شان می‌کرد؛ او نوشتن را از جایی شروع کرد که آدم‌ها معمولاً سکوت می‌کنند، از لحظه‌هایی که نمی‌شود برای کسی تعریفشان کرد، از فکرهایی که اگر بلند گفته شوند آدم را عجیب نشان می‌دهند، از ترس‌هایی که شکل مشخصی ندارند، از امیدهایی که کوچک‌اند اما سمج، و می‌نوشت چون هر بار که نمی‌نوشت چیزی درونش سنگین می‌شد، سنگینی‌ای که نه گریه سبک می‌کرد، نه خواب، نه حرف‌زدن، فقط نوشتن؛ کم‌کم فهمید زندگی فقط مجموعه‌ای از روزها نیست، زندگی همان لحظه‌هایی است که آدم با خودش روبه‌رو می‌شود، لحظه‌هایی که می‌فهمد چرا خسته است، چرا می‌ترسد، چرا اشتباه می‌کند، چرا هنوز ادامه می‌دهد، و این وبلاگ شد دفتر ثبت همین روبه‌رو شدن‌ها، نه برای اینکه کسی بخواند، نه برای اینکه کسی قضاوت کند، بلکه برای اینکه خودش یادش نرود چه بوده، چه شده و چه می‌خواهد بشود؛ او در نوشته‌هایش دنبال قهرمانی نبود، دنبال پیروزی نبود، دنبال پایان خوش نبود، او دنبال صادق‌بودن بود، صادق‌بودن با خودش، با زخم‌هایش، با تاریخش، با خدایی که گاهی نزدیک بود و گاهی دور، با روانی که گاهی آرام بود و گاهی مثل یک موجودی زخمی و می‌نوشت تا بفهمد نه تا ثابت کند، می‌نوشت تا سبک شود نه تا دیده شود، می‌نوشت تا بماند نه تا تبدیل شود، و هر بار که می‌نوشت جهان کمی قابل‌تحمل‌تر می‌شد، نه روشن‌تر، نه بهتر، فقط قابل‌تحمل‌تر، و همین کافی بود برای ادامه دادن.

پی‌نوشت:

امیدوارم توانسته باشم حق مطلب را ادا کنم.