اوقاتِ بی وقت

زندگی گاهی شبیه یک کوچه‌ی قدیمی‌ست؛ پر از آدم‌هایی که می‌آیند، می‌روند، می‌مانند یا فقط رد می‌شوند.

بعضی‌ها مثل چراغ‌اند، روشن و آرام؛ حضورشان خانه‌ی دل را گرم می‌کند.

بعضی‌ها مثل باد می‌گذرند و فقط صدای قدم‌هایشان در خاطره می‌ماند.

و بعضی‌ها مثل باران‌اند؛ کوتاه، اما آن‌قدر عمیق که خاکِ وجودت را تازه می‌کنند.

میان این همه آمدن و رفتن، ما یاد می‌گیریم که دل را کجا پهن کنیم، کجا جمع کنیم، و کجا فقط تماشاچی باشیم.

آدم‌ها همیشه کامل نیستند، اما هر کدامشان چیزی به ما اضافه می‌کنند؛ یک لبخند، یک درس، یک زخم، یا یک امید. و همین‌هاست که مسیر را زیبا می‌کند—همین ردپاهای کوچکِ انسانی که روی خاکِ روزهای ما جا می‌ماند.

-------------------

زندگی رسم خوشایندی است.

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ.

پرشی دارد اندازه عشق.

زندگی چیزی نیست، که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود.

«سهراب سپهری»