اوقاتِ بی وقت

خلاصه: داستان با قدیس «مائل» شروع می‌شود؛ پیرمردی که به دلیل ضعفِ بینایی، پنگوئن‌های ساحل را با انسان‌ها اشتباه می‌گیرد و آن‌ها را غسل تعمید می‌دهد. این اشتباهِ بزرگ، هسته‌یِ مرکزیِ تمامِ اتفاقاتِ بعدی است. یعنی بعد از غسل دادند ، فرآیند تبدیل پنگوئن ها به انسان شکل می‌گیرد و قانون الهی تغییر می‌کند.

نکات تحلیلی من:

«در اولین بخش، فرانس با یک پارادوکسِ درخشان شروع می‌کند. او می‌گوید تمدنِ بزرگِ پنگوئن‌ها، نه بر پایه‌یِ خرد، بلکه بر پایه‌یِ یک "اشتباهِ ساده" بنا شده است. این بخش برای من بسیار تأمل‌برانگیز بود؛ اینکه چطور یک خطایِ ادراکیِ ساده (بیناییِ ضعیفِ قدیس)، می‌تواند زیربنایِ یک کلان‌روایتِ مذهبی و اجتماعی شود. فرانس اینجا دارد به ما هشدار می‌دهد که بسیاری از باورهایِ بنیادینِ ما، شاید چیزی جز سوءتفاهم‌هایِ تاریخی نباشند.»