اوقاتِ بی وقت

در این فضایِ پر از زرق‌وبرق، ما با رنج‌هایمان معامله می‌کنیم.

یک قطره اشک، تبدیل می‌شود به یک «لایک»؛ و یک فریادِ بی‌صدا، در میانِ شلوغیِ صفحه‌ها، به یک «قلبِ قرمز» ختم می‌شود.‌

ما برای غمی که در سینه داریم، جایزه می‌گیریم تشویق می‌شویم برای سوختن، و تحسین می‌شویم برای شکستن.

گویی در این دنیایِ دیجیتال، هرچه بیشتر زخمی‌تر باشی، روشن‌تر می‌مانی، و هرچه تنهاتر، پرجمعیت‌تر!

عجیب است...

که در اینجا، غم‌هایمان، تنها جانی دارند که برای دیده شدن، باید در ویترینِ دیگران، نمایش داده شوند.