اوقاتِ بی وقت

این رمان رو من با اقتباس از داستان «زن بی‌مصرف» در وبلاگ این‌روزها نوشتم اما با نگاهی دیگر به نوعی که به اصیل بودن زن ایرانی نگاه می کند و مسیر زندگی را از سیاهی به سمت روشنایی روایت می کند؛ این رمان کوتاه رو در سیزده فصل نوشتم، امیدوارم که دوست داشته باشید.

🌿فصل اول: صدای دستگاه

صدای یکنواخت دستگاه سونوگرافی اتاق را پر کرده بود و «دنیا» به صفحه‌ی خاکستری روبه‌رو خیره مانده بود. دکتر تصویر جنینی کوچک را نشانش داد؛ لوبیایی با قلبی روشن، با آینده‌ای که تازه داشت شکل می‌گرفت. 

دنیا لبخند زد؛ نه از ذوق، از پیروزی. سال‌ها پیش، مادرِ هوشنگ زیر لب گفته بود: «این دختر به هیچ دردی نمی‌خوره.» و دنیا آن جمله را مثل سنگی سرد در سینه‌اش حمل کرده بود. اما حالا، همان زنی که «بی‌مصرف» خطاب شده بود، داشت زندگی تازه‌ای را در بدنش حمل می‌کرد؛ زندگی‌ای که نه محصول اجبار بود، نه نتیجه‌ی خشونت، نه معامله‌ای برای بقا. این بار، دنیا خودش انتخاب کرده بود.

🪾فصل دوم: فقر

خانه‌ی دنیا همیشه بوی نان خشک می‌داد. مادرش با دست‌های ترک‌خورده نان‌ها را روی بخاری می‌گذاشت تا نرم شوند و زیر لب می‌گفت: «خدا به دادمون برسه… دختر پنجم، نون‌خور پنجم.» آن شب که دنیا از مدرسه برگشت، مادرش روی زمین نشسته بود و گریه نمی‌کرد؛ گریه‌نکردنِ او از گریه‌کردنش بدتر بود. گفت: «دنیا… چاره نداریم. «هوشنگ» پولداره. سنش بالاست، اخلاقش… نمی‌دونم. ولی شکم آدمو سیر می‌کنه.» دنیا با صدایی لرزان گفت: «مامان من شاگرد اولم.» مادرش آهی کشید و گفت: «شاگرد اول بودن شکم رو سیر نمی‌کنه دخترم. وقتی فقر بیاد، عشق از پنجره فرار می‌کنه.» و دنیا، چهارده‌ساله، به عقد مردی درآمد که سه برابر سنش بود.

💔فصل سوم: صحنه‌ی اول خیانت

شب اول، هنوز لباس عروسی‌اش را درنیاورده بود که صدای خنده‌های مردانه از پشت در آمد. در نیمه‌باز بود. هوشنگ با زنی نشسته بود که روسری‌اش روی شانه‌اش افتاده بود. وقتی دنیا را دید، با بی‌تفاوتی گفت: «برو تو اتاقت. زن باید بفهمه کی به درد می‌خوره.» دنیا همان‌جا فهمید کودکی‌اش تمام شده است؛ نه با بلوغ، با تحقیر.

💔فصل چهارم: صحنه‌ی دوم خیانت

دو سال بعد، وقتی دنیا برایش چای برد، صدای پچ‌پچ از انباری آمد. زن دیگری بود؛ جوان‌تر، پررنگ‌تر، بی‌نیازتر. هوشنگ بدون اینکه نگاهش کند گفت: «تو که بچه نمیاری، حداقل غر نزن.» دنیا همان‌جا فهمید نازایی جرم او نیست؛ جرم، بی‌ارزشیِ نگاه هوشنگ است.

💔فصل پنجم: صحنه‌ی سوم خیانت

در مهمانی خانوادگی، زن غریبه‌ای کنار هوشنگ نشسته بود. مادرشوهر دنیا با لبخند تلخی گفت: «این یکی به درد می‌خوره، نه مثل تو.» دنیا احساس کرد چیزی در وجودش شکست؛ اما همان شکست، اولین آجرِ دیوارِ قدرت او شد.

💌فصل ششم: آغازِ رهایی

شانزده‌ساله بود که تصمیم گرفت از زیر چک و لگدها، از زیر تحقیرها، از زیر خیانت‌ها، خودش را بیرون بکشد. یک روز، بی‌آنکه بداند مقصدش کجاست، پاهایش او را به سمت کتاب‌فروشی سر چهارراه برد؛ جایی که بوی کاغذ و جوهر، برای اولین‌بار در زندگی‌اش، شبیه پناه بود.

💘فصل هفتم: امید

امید پشت پیشخوان ایستاده بود؛ مردی با موهای جوگندمی، چشمانی نافذ، عینکی باریک، و نگاهی که نه قضاوت داشت، نه کنجکاویِ بیمار. وقتی دنیا وارد شد، امید با صدایی آرام گفت: «کتاب، آدم رو از جاهایی نجات می‌ده که هیچ‌کس نمی‌تونه.» دنیا همان لحظه فهمید: برای اولین‌بار در زندگی‌اش، یک مرد با او مهربان حرف زد. نه با تحقیر، نه با نگاه بالا به پایین، نه با توقع. فقط… مهربان. و همین مهربانی، زخم‌های دنیا را تکان داد.

💝فصل هشتم: مرهم

ماه‌ها گذشت. هر بار که دنیا به کتاب‌فروشی می‌رفت، امید یک کتاب جدید پیشنهاد می‌داد؛ کتاب‌هایی درباره‌ی زنانی که از دل سختی برخاسته بودند. گاهی امید می‌گفت: «تو از اون زن‌هایی هستی که می‌تونن خودشونو دوباره بسازن.» دنیا می‌خندید، اما در دل، چیزی آرام‌آرام ترمیم می‌شد. امید هیچ‌وقت از زندگی دنیا نپرسید، هیچ‌وقت کنجکاوی نکرد، هیچ‌وقت قضاوت نکرد. فقط… بود. بودنِ او، مرهم بود. دنیا فهمید: زخم‌هایی که یک مرد می‌تواند در یک زن ایجاد کند، گاهی فقط با مردی دیگر و با مهربانیِ درست ترمیم می‌شود.

💟فصل نهم: ترک کردن

سال‌ها بعد، وقتی دنیا از زندگی هوشنگ جدا شد، به کتاب‌فروشی برگشت. گفت: «امید… من آزاد شدم.» امید لبخند زد؛ لبخندی که نه ترحم داشت، نه تعجب، فقط احترام. گفت: «آزادی، اولین قدمه. بعدش باید خودتو بسازی.» و دنیا ساخت.

🫯فصل دهم: حرف و حدیث‌ها

وقتی خبر ازدواج دنیا و امید پیچید، حرف‌ها شروع شد: «زن مطلقه؟» «سنش کمتره؟» «امید عقلش کجاست؟» اما امید با آرامش گفت: «من زنِ اصیل می‌خوام، نه زنِ بی‌دردسر.» و دنیا فهمید اصالت، از دلِ سختی می‌آید.

❤️‍🔥فصل یازدهم: عشق

عشق دنیا و امید آرام بود؛ نه پرهیاهو، نه آتشین، نه کودکانه. عشقشان مثل کتابی بود که آهسته ورق می‌خورد؛ با احترام، با فهم، با صبر. بدن دنیا آرام شد. ترس‌ها ریخت. زخم‌ها بسته شد. دکتر گفت نازایی دنیا روان‌تنی بوده؛ بدنش از ترس بسته شده بوده. و حالا، با امنیت و احترام، باز شده بود.

🖤فصل دوازدهم: مواجهه با خانواده‌ی سابق

بازار شلوغ بود؛ صدای چانه‌زدن، بوی سبزی تازه، و آفتاب تندِ ظهر، همه در هم می‌پیچیدند. دنیا میان جمعیت راه می‌رفت که ناگهان چشمش به هوشنگ افتاد. مردی که روزی با غرور راه می‌رفت، حالا مثل سایه‌ای لاغر و خمیده کنار دیوار ایستاده بود. چشم‌هایش گود افتاده، ریشش ژولیده، و لباسش چرک‌مرده بود. دنیا لحظه‌ای ایستاد؛ نه از شوک، از شناختنِ سقوط. کنار بساط سبزی‌فروشی، مادرِ هوشنگ نشسته بود؛ همان زنی که روزی با تحقیر گفته بود: «این دختر به هیچ دردی نمی‌خوره.» حالا چادرش کهنه بود، دست‌هایش می‌لرزید، و نگاهش دنبال مشتری می‌دوید.

هوشنگ سرش را بالا آورد. نگاهش لرزید. زیر لب گفت: «دنیا… زندگی با ما نساخت.» دنیا هیچ نگفت. فقط نگاهش کرد؛ نگاهی که نه کینه داشت، نه ترحم، فقط حقیقت. هوشنگ دوباره گفت: «همه‌چی از دست رفت… همه‌چی. قمار کردم… روی یه زن… روی همه‌چی. هوشنگ زندگی خودشو در قمار باخته بود… قمار کردم روی یه زن و تمام دارایی‌م رفت.» دنیا فهمید این جمله، اعتراف نیست؛ ویرانی است. هوشنگ همیشه فکر می‌کرد زندگی را می‌شود با ریسک‌های بی‌فکر جلو برد؛ با خیانت، با تحقیر، با زن‌های گذری، با پول‌هایی که از قمار می‌آمد و در قمار می‌رفت. اما حالا، نتیجه‌ی همان بادها، جلوی چشم دنیا ایستاده بود: مردی که هیچ‌چیز برایش نمانده بود جز پشیمانی.

دنیا آرام گفت: «هوشنگ… هر کس باد بکاره، طوفان درو می‌کنه.» و رد شد؛ نه با کینه، نه با انتقام، با وقار.

💖فصل سیزدهم: زنِ اصیل

دنیا به تصویر جنین نگاه کرد. این بچه، نتیجه‌ی خیانت نبود؛ نتیجه‌ی بازگشت او به خودش بود. نتیجه‌ی عشقی که نه از اجبار، نه از ترس، نه از معامله، بلکه از اصالت آمده بود. دنیا از زنی که «بی‌مصرف» خطاب می‌شد، به زنی تبدیل شد که ریشه دارد، اصالت دارد، انتخاب دارد. 

زنِ اصیل ایرانی یعنی همین: نه با انتقام، نه با فروپاشی، بلکه با ایستادن.

دنیا دست روی شکمش گذاشت و آرام گفت: «تو پاداش صبر من نیستی؛ تو نتیجه‌ی قدرت منی.» و برای اولین‌بار، حس کرد زن بودن زیباست.