اوقاتِ بی وقت

در گردشِ بی‌امانِ این چرخِ بلند

انسان، غباری‌ست رها در شبِ سرد

نه آمدنش از اراده‌اش پیداست

نه رفتنش از خواستِ او خواهد گرد

بر خاک قدم نهاد و بی‌نام گذشت

چون باد، به باغِ عمر آرام گذشت

در دفترِ روزگار، بی‌نقش و نشان

نه ماند، نه رفت، نه پیامی بگذاشت

«اوقات»