اوقاتِ بی وقت

همیشه محیط پیرامون، سبک نوشتاری آدم ها را تحت تأثیر قرار می دهد. در بیان که بودم سعی کردم بین دو خود (حقیقی - درونی) یک سبک نوشتاری فی ما بین را سامان دهم و «اوقات» را خلق کردم.

خواستم در اینجا هم همان سبک بیان را ادامه دهم که نشد و محیط حاکم بر اینجا یک شخصیت  نزدیک به درونیات از من را خلق نمود که پنهان ترین لایه از شخصیت من می باشد.

متن های ساندویچی و ایستگاه های سرپایی ! در اینجا به شخصه من را به سمتی دیگر از نوع نوشتار هدایت نموده است که برایم بسیار غریب و عجیب است!

خودم فعلا از خودم راضی نیستم .... شما را نمی دانم.