اوقاتِ بی وقت

نه تو می‌مانی، نه باد.

میوهٔ این خاک: فریاد.

نور افتاد و داغی شد؛

شک خوابی شد، آه راهی شد.

زمین: تنها‌تر.

راهی نیست، آیت رفتن هست.

پژواک پرید و رفت؛

راز آمد و رفت.

رود خاموش است؛

ما افتاده‌تریم.

نه تو می‌مانی، نه من—

دست‌تر بگشا؛

صبح در می‌گشا.

«اوقات»