اوقاتِ بی وقت

هستی،

تنها نفَسی‌ست که از سکوتِ تو برمی‌خیزد

و دوباره به تو بازمی‌گردد

دل، در بی‌خودیِ خویش،

چون ذره‌ای بی‌نام

در گردشِ نور تو می‌چرخد

و من،

در نبودِ خود،

به حقیقتی می‌رسم که جز تو هیچ نمی‌تابد.

«اوقات»