اوقاتِ بی وقت

جنگ

از دلِ خاکستر برمی‌خیزد

و نامِ انسان را

با دندان می‌جود !

صلح

آهسته می‌آید،

بی‌پرچم، بی‌فریاد—

فقط دستی‌ست

که روی زخم می‌نشیند . . .

و می‌گوید:

«بمان . . .

هنوز می‌شود ادامه داد.»

«اوقات»